Prolog.

To nie był dobry dzień.

Wracałam, ze szkoły, ale w połowie drogi postanowiłam zmienić kierunek i ruszyłam w stronę sklepu muzycznego, w którym pracowałam.

Kiedy weszłam do środka zadzwonił dzwonek oznajmiający nowego gościa.

- Witam, w czym mogę... - Zaczął chłopak siedzący za ladą, ale gdy zobaczył moją twarz przerwał. - Siema Vi! Co tutaj tak wcześnie robisz?

- Chciałam zagrać na jednej z gitar... - Powiedziałam starając się ukryć moje zdołowanie.

- Pewnie. - Uśmiechnął się odgarniając jasną grzywkę z czoła. - Znasz zasady.

Oczywiście, że znałam. Nie nadużywać, nie psuć, nie zamęczać instrumentów i możemy czasem pobrzdąkać.

Przeszłam do części sklepu poświęconej gitarom i moim oczom ukazał się chłopak o niebieskich włosach.

Lecz to nie ten niezwykły kolor zwrócił moją uwagę a jego cudowna gra... Palce chodziły po gryfie jakby go tylko lekko głaskały a ręka dotykająca strun wyglądała jakby nie napotkała żadnego oporu. Lekkość z jaką grał wprawiła mnie w zachwyt. Do tego jego skupienie, jakby znajdował się w innym świecie...

- Gapisz się. - Powiedział po chwili nagle kończąc.

Mówił do mnie.

- Em... - Zająknęłam się. - Wybacz po prostu...

- Podobało ci się. - Dokończył za mnie tonem, który niczego nie sugerował. Nawet na mnie nie patrzył. Jego wzrok skupiony był na instrumencie.

- Co to było, to co grałeś? - Spytałam zmieniając temat.

- Wake me up, when september ends. - Podniósł w końcu na mnie swoje spojrzenie. Jasne oczy wypaliły dziurę w mojej umyśle. Nie wiem kim był ten chłopak, ale miał w sobie coś dziwnego... wyjątkowego. - W trochę innej aranżacji.

- Niezwykłe. - Odparłam.

- Dzięki. - Uśmiechnął się podnosząc się z miejsca. - Chyba ją wezmę. - Powiedział wskazując na instrument.

W tym momencie posmutniałam.

Gitara, którą trzymał w rękach była moim marzeniem. Zbierałam na nią od trzech lat i nawet specjalnie czasem nie pokazywałam jej klientom, lub polecałam inne.

Moje zarobki w sklepie nie były najwyższe, do tego opłaty za moje potrzeby bo nie dostawałam od rodziców pieniędzy na osobiste wydatki, takie jak nowe ciuchy czy kosmetyki i miałam dopiero 3/4 ceny tego cuda.

Ale przecież do przewidzenia było,  że ktoś kto się zna na rzeczy prędzej czy później ją kupi.

- Dobry wybór. - Wykrztusiłam siląc się na uśmiech, który pewnie ledwo wyglądał jak sympatyczny.

"Przynajmniej jest jej godny." Pocieszyłam się.

- Jest zarezerwowana czy coś? - Zaniepokoił się widząc moją minę.

- Nie, jest normalnie na sprzedaż. - Odparłam. - To rzadki egzemplarz, zwłaszcza w takim kolorze. Dobrze, że nikt nie sprzatnął ci jej z przed nosa.

- Wiem, długo szukałem takiej. - Jego uśmiech był szeroki i szczery, w oczach miał blask podobny do mojego gdy grałam na tej gitarze. - Ale jesteś pewna, że nie jest zaklepana? Na przykład przez ciebie?

- Ja tu tylko pracuję. - Odparłam i mimo, że moje serce łamało się na kawałki dodałam: - Bierz ją.

Kiedy zobaczyłam jego uśmiech mimo woli odwzajemniłam go.

- Spotkamy się kiedyś, żeby pograć? - Spytał szykując się do podejścia do kasy. - Pewnie nie raz grałaś na tym cudzie, będzie ci go brakowało. A tak to byś miała okazję znowu go popieścić. - Zaśmiał się cicho.

- Na prawdę? - Zdziwiłam się. Ledwo go znałam.

- Tak, w piątki i niedziele mam próby z zespołem, możesz czasem wpaść. - Uśmiechnął się w moją stronę. - Widać, że znasz się na muzyce. Poza tym, przyda nam się krytyk.

- W takim razie chętnie. - Odparłam ze szczerym uśmiechem.

- Daj mi swój numer to się jeszcze zgadamy. - Tak jak kazał tak zrobiłam i chwilę później zniknął, z moją wymarzoną gitarą na plecach.

~.~

Taki króciutki prolog.
Liczę na szczere opinie i wgl na jakich kolwiek czytających :p